ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

H πόλη-λιμάνι. Η πόλη των προσφύγων. Η πόλη των φοιτητών. Εδώ και χιλιάδες χρόνια άνθρωποι έρχονται και φεύγουν στην πόλη που κλείνει το μάτι στο πεπρωμένο της. Ρωμαίοι, Εβραίοι, έμποροι, ταξιδιώτες, Οθωμανοί, Μικρασιάτες, Πόντιοι, Βαλκάνιοι, Αρμένιοι, εχθροί και σύμμαχοι, φίλοι και κατακτητές, όλες οι γλώσσες ακούστηκαν, όλες οι ταυτότητες κατατέθηκαν εδώ. Πλούτος και ένδεια, μεγαλεία και μικρότητες, ανακατεύτηκαν   στη μαρμίτα του ελληνικού Βορά.
Καμάρα, η αψίδα του Γαλέριου, το ραντεβού του φοιτητόκοσμου. Ροτόντα. Παρατηρώ το φως που μπαίνει από τους φεγγίτες. Ναός αφιερωμένος στο Δία, μετά στους Αγίους Ασωμάτους, και τέλος τζαμί. Κάθε πέτρα έχει τη δική της μνήμη. Κατηφορίζουμε προς το Ανάκτορο του Γαλερίου. Από όλους τους κάθετους δρόμους, η έξοδος και η φυγή προς την παραλία, η ανάσα, η διαφυγή. Κατεβαίνω νωχελικά την Αριστοτέλους, το βλέμμα μου καρφωμένο στον ορίζοντα, η ομίχλη με τυλίγει, από κάπου ακούω μια φυσαρμόνικα.

JOURNEY AT THESSALONIKI, GREECE

The harbour city. The city of refugees. The city of students. For thousands of years people have come and gone to that city. Romans, Jews, traders, travelers, Ottomans, Pontians, Balkans, Armenians, enemies and allies, friends and conquerors, all languages are ​​heard, all identities are filed here. Wealth and poverty were mixed in this city of the Greek north.
Kamara, the arch of Galerius, the student's meeting place. Rotunda. I see the light coming through the skylights. A temple dedicated to Zeus, then a church to the Holy Asomatous, and finally became a mosque. Every stone has its own story. I am looking at the Palace of Galerius. All the vertical streets, lead to the sea, the breath, the escape. I am going downstairs to Aristotelous street, looking at  horizon,  fog is wrapping me, somewhere I hear an harmonica.
Text-Photos Lia Mageira

  LIBERTY -ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Δύο χιλιάδες εφτακόσια είκοσι LIBERTY (πλοία της Ελευθερίας) κατασκευάστηκαν από τους Αμερικανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.  Ήταν πλοία φορτηγά και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων κατά του φασισμού. Προσπαθώντας να αποφύγουν τα καρτέρια των γερμανικών υποβρυχίων, τα LIBERTY διέσχιζαν τον Ατλαντικό μεταφέροντας άρματα, κάρβουνο, υγειονομικό υλικό, πυρομαχικά, τρόφιμα, με κατεύθυνση σε όλο το μέτωπο από τη Μεσόγειο  μέχρι τον Αρκτικό Ωκεανό.
Σήμερα υπάρχουν μόνο τρία και το ένα βρίσκεται στον Πειραιά. Το  LIBERTY HELLAS, κατασκευάστηκε το 1943 στη Φλόριδα. Συμμετείχε στην επιχείρηση PLUTO, τροφοδοτώντας με πετρέλαιο τις συμμαχικές δυνάμεις μετά την Απόβαση της Νορμανδίας. Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι του 1980 ήταν καλωδιακό πλοίο, συμμετέχοντας σε εργασίες πόντισης καλωδίων στην Αρκτική και στον Ειρηνικό ωκεανό. Μετά την Κατοχή, εκατό Liberty αποτέλεσαν τη βάση της μεταπολεμικής Ελληνικής Ναυτιλίας. Έδωσαν δουλειά σε 4.000 Έλληνες ναυτικούς, ανέδειξαν την ελληνική ναυτοσύνη και ταξίδεψαν την ελληνική σημαία στα πέρατα του πλανήτη. Ήταν, τα "ευλογημένα πλοία".


   LIBERTY-FLOATING MARITIME MUSEUM

Two thousand seven hundred and twenty Liberty ships were built by Americans during the Second World War. They were cargo ships. Trying to escape the traps of german submarines, Liberty ships were crossing the Atlantic Ocean, transporting war chariots, charcoal, sanitary material, ammunition, food, in a adistance from Mediterenean Sea to the Arctic Ocean. Today, only three Liberty ships survive, two in the US and one in Piraeus harbor. LIBERTY HELLAS, was built in 1943 in Florida. She participated in PLUTO operation, fueling allied forces, after the D-Day. From the 1950s to 1980s, she was a cable ship, enganging in cable laying work in the Arctic and Pasific Ocean. After the war, one hundred Liberty ships, became the "restart" of Greek Shipping. They gave work to 4,000 greek seamen, elevated the Greek Navy and traveled under the greek flag to the end of the World. They were the "Blessed Ships".
Text- Photos by Lia Mageira

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ  ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ

«Δεν είναι ανάγκη πλέον να κρυφτώ.

Είμαι στην Άνδρο»

Μέσα από τους στίχους του Ανδρέα Εμπειρίκου  τριγυρνώ στα μέρη που αγάπησε, αναζητώ την ιστορία της αρχόντισσας του Αιγαίου, βάζω στο αυτί μου «ένα κογχύλι και λέω μέσα μου Άνδρος-Υδρούσα.»

Περπατώ στα σοκάκια της Χώρας, της «κοραλλένιας χερσονήσου», υποβάλλομαι στην Καΐρειο Βιβλιοθήκη, του «αφορισμένου» Θεόφιλου Καΐρη. Κατεβαίνω τα σκαλιά για την Αγία Θαλασσινή, ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τον φάρο Τουρλίτη.

 «Με τον παλιό το φάρο στην κορφή,

Που στέκει και κοιτάζει

Τ΄’ άστρα της Δύσεως και τους ερωτευμένους.»

Περνώ την Οξώπορτα και αγναντεύω το μεσαιωνικό κάστρο του 13ου αιώνα που καταστράφηκε βομβαρδιζόμενο από τους Γερμανούς. Φτάνω στο άγαλμα του Αφανούς Ναύτη. Τόπος καραβοκύρηδων, των πρώτων που εγκαινίασαν την επιβατηγό γραμμή προς την Αμερική, η Άνδρος κρατά ζωντανή τη ναυτική παράδοση. Θαλασσινοί και ναυτικοί, καραβοκύρηδες και καπετάνιοι, γοργόνες και βουτηχτάδες, ναυαγοί και ποντοπόροι, καϊκτσήδες και φαροφύλακες,  ψαράδες και δύτες,  όλοι έχουν τη θέση τους στην Ιστορία και στην Ποίηση του νησιού. Και μέσα σε όλους αυτούς, ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο.

«Μια στιγμή κοίταξε ο Πήγασος τη Χώρα

….άνθισαν γέλια γάργαρα

Κι έλαμψαν ρουμπίνια».

JOURNEY TO ANDROS ISLAND  READIND THE POEMS OF ANDREAS EMPEIRIKOS

"There is no longer need to hide.

I am in Andros "

Following the poems of Andreas Embeirikos I walk around in the places he loved, looking for the story of that island of Aegean Sea, putting on my ear "a seashell and I say Andros-Hydrousa".

I walk in the alleyways of Chora, the "Coral Peninsula", visit Kairieos Library, go down the stairs to Panagia Thalassini, look at the Turliti Lighthouse.

 "The old lighthouse on the top,

Which stands and looks

The stars of the west and the lovers. "

I cross the Oxoporta Gate and look at the medieval castle of the 13th century that was destroyed by the Nazis. I reach the marble of the Unknown Sailor. Here is the place of navigation  which keeps the naval tradition alive. Seafarers and sailors, mermaids and captains, shipwreckers and fishermen all those have their place in History and Poetry of the island. And among them, Pegasus, the winged horse.

"Pegasus looked at Chora for a moment

...  laughs were blossomed

And  rubies were shined".

Text-Photos by Lia Mageira

ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ/ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Βράδυ στην Πόλη. Κατηφορίζοντας προς την αποβάθρα, συναντάμε τον σιδηροδρομικό σταθμό, τον τερματικό της Ευρώπης. Μέχρι εδώ έφτανε το Orient Express. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τον Ηρακλή Πουαρό να αποβιβάζεται φορώντας ατσαλάκωτο κοστούμι. Η μυστηριακή Ανατολή, έλκυε τους πλούσιους Ευρωπαίους του Μεσοπολέμου. Μερικές δεκαετίες αργότερα, το 1964, από το σταθμό αυτό εξαναγκάστηκαν να φύγουν περίπου δεκαπέντε χιλιάδες Ρωμιοί της Πόλης, αγοράζοντας εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Στην αποβάθρα οι μικροπωλητές πουλούν ψημένα καλαμπόκια και κάστανα, οι νέοι περπατούν γελώντας και τα καραβάκια είναι αγκυροβολημένα. Στo σταυροδρόμι δύο ηπείρων, η Ασία απέναντι μου φαίνεται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά…

EVENING IN THE QUAY
Evening in Istanbul. Going down to the quay, we meet the railway station, the terminal of Europe. Closing my eyes I can see Hercules Poirot disembarking from Orient Express, wearing his well-ironed suit. The rich Europeans of the Interwar period, were attracted by the mysterious East. Some decades later, in 1964, in that station, about fifteen thousands Greek people were forced to leave Istanbul, buying a ticket without return. On the quay the vendors sell baked corn and chestnuts, young people walk laughing and boats are anchored. At the crossroads of two continents, Asia seems so close and so far to me ...

Text-Photos by Lia Mageira

SUNDAY WALK IN ANAFIOTIKA.

 On the east side of Acropolis, a Cycladic neighborhood is located on the sacred rock. It was built in the middle of the 19th century when workers from Anafi arrived in Athens in order to work as builders for the reconstruction of the city and the erection of Otto's palace. The rock reminded them of their homeland and began to build their small houses in the nights. After 1922, refugees from Smyrna were added to the residents of the neighborhood. Climbing the stone alleys, time stops. The scent of the basil and jasmine reminds us an aegean island and the whitewashed houses emanate the housekeeping of those who have been spoiled and built their new home. Here, Greece breaths, sculptured and carved into the sacred rock of  Acropolis.

Text-Photos Lia Mageira

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΝΔΥΛΑ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Σφηνωμένο μέσα στη σπηλιά του απόκρημνου βράχου, το μοναστήρι της Παναγίας στην Κανδύλα, ατενίζει το οροπέδιο με μεγαλοπρέπεια, απέχοντας 38 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Γύρω από το βράχο απλώνεται το «Αργό Πεδίο» των αρχαίων. Ονομάστηκε έτσι, διότι εκεί το χειμώνα συγκεντρώνονταν τα όμβρια ύδατα μην έχοντας διαφυγή, πλημμυρίζοντας το οροπέδιο. Σαν αποτέλεσμα, η γη δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί.  

Κατά την Επανάσταση του 1821, η μονή έπαιξε σημαντικό ρόλο, σαν ορμητήριο, σαν καταφύγιο, αλλά κυρίως σαν θεραπευτήριο, αφού ο ηγούμενος Καλλίνικος ήταν εμπειρικός χειρουργός. Το μοναστήρι πυρπολήθηκε το 1770 από τους Τούρκους. Μέσα στο βράχο έχουν φωλιές τα πουλιά. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά το μόνο που ακούμε είναι τα κρωξίματά τους.

THE MONASTERY OF MADONNA, IN KANDYLA, ARKADIA

Wedged in the cave of the steep cliff, the monastery of Madonna in Kandyla, gazes at the plateau with majesty, 38 km away from Tripoli, the capital of Arcadia. Around the rock lies the 'Argo Field' of the Ancient People. There, in the winter, rainwater was gathering, not escaping, flooding the plateau. As a result, the land could not be cultivated.

During the Revolution of 1821 against the Ottomans, the monastery had an important role, as a basement, shelter, but mainly as a hospital, as the abbot Kallinikos was an empiric surgeon. The monastery was burnt down in 1770 by the Ottomans. Inside the rock birds nest. Going up the stairs, all we hear is their cracks.

Text-Photos Lia Mageira